---

---

---

---

święta Agnieszka z Montepulciano (1268–20.04.1317)

20 kwietnia

Św. Agnieszka urodziła się w 1268 r. w Gracchiano-Vecchio koło Montepulciano, w Toskanii we Włoszech w zamożnej rodzinie szlacheckiej. W wieku 9 lat została oddana na wychowanie siostrom dominikankom, do których wstąpiła, wbrew woli rodziców, w wieku 14 lat.

Agnieszka musiała wyróżniać się wielką duchową dojrzałością, skoro już rok później, w wieku 15 lat, stanęła na czele grupy zakonnic, z którymi za specjalnym pozwoleniem papieża Mikołaja IV założyła nowy klasztor w Procero koło Viterbo. Wybrana została od razu przełożoną tego klasztoru. Wsławiła się wielką mądrością, pobożnością i darami nadprzyrodzonymi: darem proroctwa, darem ekstaz i darem wizji, a także duchem ascezy. Żywiła się jedynie chlebem i wodą, sypiała na ziemi, a zamiast poduszki używała kamienia. Serca sióstr jednała sobie bezgranicznym poświęceniem dla nich, pokorą i cierpliwością. Nic więc dziwnego, że pod jej kierownictwo duchowe zaczęły się zgłaszać liczne kandydatki do zakonu.

Mieszkańcy Montepulciano, zasłyszawszy o pobożności Agnieszki, poprosili ją, żeby wróciła do nich. Agnieszka zgodziła się i w swojej rodzinnej miejscowości stała się matką nowej gałęzi dominikańskiej w założonym przez siebie klasztorze. Magistrat miasta z wdzięczności ofiarował siostrom nowy lokal i utrzymanie.

W późniejszym czasie św. Agnieszka z Montepulciano stanie się też wzorem dla św. Katarzyny ze Sieny, która odwiedzając jej relikwie, nazwała ją „Matką naszą chwalebną”.

Ostatnie 11 lat życia Agnieszka spędziła w Montepulciano. Tu po długiej chorobie zmarła 20 kwietnia 1317 roku. Papież Klemens VII beatyfikował ją w 1532 r., a kanonizował papież Benedykt XIII w 1726 r.

W ikonografii św. Agnieszka przedstawiana jest najczęściej z lilią w prawej ręce, w lewej trzymającą założony przez siebie klasztor. Bywa też przedstawiana w towarzystwie św. Katarzyny ze Sieny i św. Róży z Limy; jako dominikanka z oczami utkwionymi w krzyżu i z różami na stopach; jako przeorysza dominikańska z owieczką, lilią i księgą.

Agnieszka niektórzy wywodzą od greckiego słowa agné – „czysta, dziewicza”, inni zaś od łacińskiego agnus – „baranek”.