Św. Amand z Wormacji żył w VI lub VII wieku i był biskupem w Wormacji, o czym mówi tradycja. Jednak źródła mówiące o jego życiu są niepewne: wspomniany jest w dokumencie z X w., który choć jest historycznie poprawny pod względem treści, uważa się jednak za sfałszowany. Dokument ten wspomina go jako przyjaciela króla Austrazji, Dagoberta I, który za jego pośrednictwem miał podarować diecezji w Wormacji miasto Landenburg. Dokument może też odnosić się do króla Dagoberta III, który rządził od 711 do 715 r. Jest to jednak mało prawdopodobne, ponieważ tradycja mówi, że jeden z następców Amanda, św. Rupert, około 700 r. miał przenieść jego relikwie do Salzburga. Złożył je na najstarszym w tym mieście cmentarzu św. Piotra, należącym do klasztoru Nonnberg, pod kaplicą nazwaną kaplicą Amanda, dziś kaplicą św. Małgorzaty. Dziś relikwie znajdują się w kolegiacie św. Piotra w Salzburgu, pod ołtarzem Amanda.

Następca św. Ruperta, arcybiskup Arno z Salzburga, opat klasztoru w Elno, a potem pierwszy arcybiskup archidiecezji salzburskiej, miał odnaleźć i odnowić ten grób około 800 r. Istnieją dowody, że relikwie te już tu spoczywały, podczas kiedy niektórzy uważają, że przeniósł je tam z Elno, za czym uważają, że mogą to być relikwie św. Amanda z Maastricht. Historyk klasztoru w Wormacji w 1661 r. opublikował obszerny traktat o historii kultu św. Amanda i przeniesieniu jego relikwii z Wormacji do Salzburga pt. „Historia de Corpore S. Amandi, huius nominis primi, in ordine vero secundi episcopi Wormatiensis, a S. Ruperto Wormatia Salisburgum translato” (można go przeczytać pod adresem: www.digitale-sammlungen.de/de/view/bsb11228272?page=3).

Św. Amand był czczony jako patron diecezji i miasta Wormacja. W 1007 r. wymieniony jest jako patron kościoła Najświętszej Marii Panny w Wormacji. Benedyktyński klasztor Amorbach w Odenwald wymienia św. Amanda jako świętego w początkach XI w. Klasztor Biburg w diecezji Regensburg w Bawarii wspomina go jako świętego około 1200 r. Od średniowiecza dokumentowany jest jako patron parafii Ottersheim, w dzisiejszej diecezji Speyer, dlatego dziś jest umieszczony w herbie tego miasta.

Belgijski jezuita, Daniel Pepebroch, w r. 1660 napisał, że w katedrze w Wormacji „Nad głównym ołtarzem znajdowały się cztery naczynia, z których jedno zawierało kości św. Amandusa, a drugie św. Burcharda; pozostałe dwa zostały napełnione ziemią z grobu św. Amandusa”. Relikwie zginęły pod pożarze katedry w 1689 r.

Św. Amand zmarł około roku 673 w Wormacji.

Imię Amand pochodzi od łacińskiego słowa amare – „kochać”. Amand to ten, który „powinien być kochany”.