Męczennicy z Damaszku (zm. 1860) |
10 lipca |
W drugiej połowie XIX wieku w Damaszku żyło około 19 tysięcy chrześcijan. Żyli w zgodzie z muzułmanami, nie byli w żadnym razie dyskryminowani.
W latach 1853–1856 toczyła się wojna krymska między Rosją i imperium osmańskim, w wyniku której sułtan osmański przyznał poddanym imperium pełną wolność religijną. W ramach tej wolności niektóre grupy uzurpowały sobie prawa, których raczej nie miał zamiaru przyznawać im władca.
W 1860 r. druzowie – niewielka liczebnie sekta będąca gnostycką odnogą islamu szyickiego – zaczęli mordować chrześcijan, głównie należących do Kościoła maronickiego. Niszczyli wszystko, co napotkali na swej drodze, a co należało do chrześcijan – czego nie udało się spalić, to burzyli i rozbijali w proch. Zamordowali około 6 tysięcy chrześcijan w Damaszku, nie oszczędzając nikogo, nawet dzieci.
W tym czasie w Damaszku istniał klasztor franciszkański, w którym żyło ośmiu zakonników: sześciu księży i dwóch braci, z których siedmiu było Hiszpanami, a jeden Austriakiem. Misja pełniła posługę duszpasterską, prowadziła małą szkołę, bracia nauczali języka arabskiego i wdrażali duchownych z Europy do prowadzenia misji. Kiedy rozpoczęły się mordy dokonywane na chrześcijanach, udzielili schronienia trzem miejscowym maronitom.
Okazało się, że sami nie byli bezpieczni. W nocy z 9 na 10 lipca do klasztoru wtargnęli druzowie. Najpierw próbowali zmuszać zakonników do przyjęcia religii mahometańskiej, a kiedy wszyscy po kolei odmawiali, wszyscy zostali w okrutny sposób zamordowani. Zabito także trzech maronitów, braci, których franciszkanie mieli nadzieję uratować.
10 lipca 1926 r. papież Pius XI beatyfikował tych jedenastu męczenników.
bł. ks. Askaniusz Nicanore de Soria →
bł. ks. Engelbert Michał Kolland →
bł. br. Franciszek Pinazo Peñalver →
bł. br. Jan Jakub Fernández y Fernández →
bł. ks. Manuel (Emanuel) Ruiz Lopez →
© 2000–2021 barbara Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved Strona nie zawiera cookies