---

---

---

---

święty Ebrulf z Oroër (z Saint-Fuscien) (517–596)

29 grudnia

Św. Ebrulf z Oroër urodził się w 517 r. w Bayeux lub Beauvais we Francji.

Był dworzaninem na dworze Childeberta I i zarządcą pałacu królewskiego.

Po jakimś czasie Ebrulf postanowił odejść z dworu. Pragnął zostać zakonnikiem, ale najpierw zadbał o utrzymanie żony. Możliwe, że umieścił ją w jakimś żeńskim klasztorze. Osiadł w opactwie w Deux Jumeaux w Bayeux, potem przeniósł się do Exmes. Był znany ze swej mądrości, dlatego bardzo wielu ludzi przychodziło do niego po radę. Po pewnym czasie był już tym bardzo zmęczony i przeniósł się do lasu w Ouche w Normandii.

Według legendy zbudował tam sobie w pobliżu źródła wody osadę złożoną z szałasów z oklejonej zaprawą wikliny, ogrodzoną żywopłotem. Pewnego dnia odwiedził go tam rabuś, żeby ostrzec Ebrulfa o niebezpieczeństwach jaki grożą podczas życia w lesie. Ebrulf oznajmił, że nie boi się, po czym nawiązał z nim rozmowę. W efekcie nawrócił go na chrześcijaństwo. Nawrócony złodziej, żałując za grzechy, przyniósł mu trzy pieczone w popiele bochenki chleba i plaster miodu i poprosił Ebrulfa, żeby zrobił go mnichem.

Osada zbudowana przez św. Ebrulfa z czasem przekształciła się w opactwo Saint-Evroult. Potem założył jeszcze piętnaście klasztorów, w których kładł nacisk na pracę fizyczną i ćwiczenia duchowe.

W wyniku inwazji normandzkiej na Francję Ebrulf stał się znany także Anglii. Wysłał tam czterech opatów, którzy po śmierci świętego przewieźli tam część jego relikwii. 30 sierpnia w opactwie Deeping w Anglii odbyło się uroczyste podniesienie jego relikwii.

Życiorys św. Ebrulfa z Oroër jest tak pomieszany z życiorysem św. Ebrulfa z Saint-Évroult, żyjącego wiek później, że trudno rozstrzygnąć, czy nie chodzi tu o tego samego świętego.

Ebrulf imię germańskie, złożone z elementów: eber-/ebur- – „wieprz, dzik, odyniec” i -wolf/-wulf – „wilk”. Niemiecka wersja tego imienia to Eberwald.