Św. Juliana Hospitatora znamy z legendy, która opowiada, że urodził się w VII wieku w Ath w Belgii lub w Hiszpanii.

Kiedy Julian był młodym człowiekiem, którejś nocy przyśnił mu się jeleń, który przepowiedział, że zabije rodziców. Młodzieniec, w nadziei, że uniknie spełnienia przepowiedni, uciekł z domu. Rodzice nie mogli pogodzić się ze stratą ukochanego syna. Poszukiwali go przez wiele lat. Pewnego razu trafili do leśnej chaty Juliana, który w tym czasie był na polowaniu. Ugościła ich jednak żona Juliana, pozwalając im nawet spać w małżeńskiej sypialni. Julian po powrocie z polowania nabrał podejrzeń, że żona go zdradza. Zabił więc oboje przybyszów śpiących w małżeńskim łożu.

Kiedy spostrzegł swoją pomyłkę, pogrążył się w całkowitej rozpaczy i odtąd zaczął prowadzić życie pokutne. W Prowansji nad rzeką założył schronisko dla podróżnych, które służyło też jako przytułek dla chorych i umierających, których ofiarnie pielęgnował. Pewnego dnia zdarzyło się, że pomagał przeprawić się przez rzekę jakiemuś ciężko choremu człowiekowi, który w pewnym momencie dał mu się poznać jako Jezus Chrystus.

Rzekome relikwie św. Juliana Hospitatora przechowywane są we Florencji i w Macerata we Włoszech.

Św. Julian Hospitator jest patronem podróżujących, pielgrzymów, ludzi bezdzietnych, właścicieli zajazdów, prowadzących zajazdy, właścicieli hoteli, prowadzących hotele, pracowników hoteli, oberżystów, gościnności i ludzi gościnnych, podróżnych poszukujących noclegu, przewoźników, żeglarzy, pracowników cyrków, klownów, żonglerów, skrzypków, wędrownych muzyków, rycerzy, pasterzy; jest także opiekunem schronisk.

Imię Julian pochodzi z łaciny – zostało utworzone od rzymskiego rodu Juliuszów: „gens Julia”. Hospitator – z łaciny – „ten, który daje schronienie”.