Bł. Karol Wielki urodził się 2 kwietnia 747 r. Był synem Pepina Małego, króla Franków. Po jego śmierci w 768 r. Karol został królem. 25 grudnia 800 r. papież Leon III koronował go na cesarza.

Karol był wybitnym władcą, ale apodyktycznym i bezwzględnym. W swojej chrześcijańskiej gorliwości często mieszał się w sprawy kościelne m.in. przypisując sobie prawo zwoływania synodów.

Zmarł 28 stycznia 814 roku w Akwizgranie. Został pochowany w kaplicy cesarskiej, którą sam zbudował i wielce sobie cenił. W ciągu wieków powstała z niej katedra akwizgrańska. W katedrze tej do dziś znajduje się relikwiarz, w którym Fryderyk II podczas swojej koronacji miał umieścić szczątki Karola; można też tam oglądać sarkofag, w którym początkowo Karol miał być pochowany.

W 1165 r. Rainald z Dassel, arcybiskup Kolonii i kanclerz Fryderyka Barbarossy, na żądanie Fryderyka i za aprobatą antypapieża Paschalisa III ogłosił Karola Wielkiego świętym. Jednak prawowity papież Aleksander III nie uznał tego aktu. Później miastom Akwizgran i Osnabrück pozwolono okazywać cześć Karolowi jako błogosławionemu. Papież Benedykt XIV (1740–1758) zatwierdził kult Karola Wielkiego.

Karol Wielki jest patronem nauczycieli, maklerów i cynowników.

Imię Karol wywodzi się z języka germańskiego i oznaczało „chłop”.