Męczennicy meksykańscy (zm. 1915–1929) |
21 maja |
W Meksyku w latach 20 i 30 XX wieku Kościół był w szczególny sposób prześladowany. Antyreligijne i antykościelne uprzedzenia grupy meksykańskich polityków, którzy chcąc pozbyć się kolonialnej kultury hiszpańskiej, odrzucili także katolicyzm, wciągnęły kraj w niszczącą wojnę domową 1926–29. W kraju tym, tradycyjnie katolickim, w okresie wojny domowej straciło życie blisko sto tysięcy ludzi. W ramach walki z religią uchwalono konstytucję, która przewidywała utracenie przez Kościół cech osoby prawnej. Zniesiono zakony, cały majątek kościelny przeszedł pod kontrolę państwa, drastycznie ograniczono aktywność księży, oddając ich pod nadzór władz państwowych. Księży pozbawiono czynnego prawa wyborczego, zakazano noszenia sutanny poza kościołami, procesji na zewnątrz kościołów i jakichkolwiek przejawów kultu religijnego poza lokalami zamkniętymi. Duchowieństwo odcięto od jakichkolwiek form nauczania w szkołach, zabraniając im także zakładania i prowadzenia własnych szkół. Duchownym i instytucjom religijnym zakazano nawet administrowania, prowadzenia czy nadzorowania instytucji dobroczynnych, badań naukowych itp. Szczególnie intensywne walki z religią i z naturalnym oporem społeczeństwa przeciwko tym wszystkim antyreligijnym przepisom przebiegały w czasach prezydentury Eliasa Plutarco Callesa. Władze dążąc do osłabienia Kościoła katolickiego podjęły próbę utworzenia schizmy wewnątrz niego – tzw. Meksykańskiego Apostolskiego Kościoła Katolickiego. W pierwszych miesiącach 1926 r. z inicjatywy prezydenta Callesa rząd nakazał zamknięcia katolickich szkół i zakonów, wprowadzono przymusową rejestrację księży. W reakcji na te zarządzenia meksykański episkopat ogłosił strajk duchowieństwa, które wstrzymało się od odprawiania nabożeństw i wszelkich posług religijnych, licząc na to że skłoni to rząd do szukania kompromisu. Niestety, rząd zaostrzył walkę z Kościołem. Zamykanie kościołów i coraz liczniejsze aresztowania księży doprowadziły katolików do powstania, w którym wzięło udział około 50 tysięcy chłopskich powstańców. W krwawych walkach wojny domowej poległo około 40 tys. powstańców i około 60 tysięcy żołnierzy wojsk rządowych. Ponad pół miliona katolików uciekło wówczas do USA.
Walkę z Kościołem w Meksyku potępił papież Pius XI w encyklice Iniquis afflictisque z 18 listopada 1926 r. i w allokucji konsystorialnej Misericordia Domini z 20 grudnia 1926 r. 29 listopada 1932 r. ten sam papież wydał encyklikę Acerba amini, ubolewającą nad trudną sytuacją Kościoła meksykańskiego.
Stanowisko Kościoła wobec tych wydarzeń podkreśliła beatyfikacja przez papieża Jana Pawła II 22 listopada 1992 r. i następnie kanonizacja 21 maja 2000 roku grupy 25 duchownych zwanych męczennikami meksykańskimi, których liturgiczne wspomnienie wyznaczono na 25 maja.
A oto oni:
św. ks. Alojzy Batis Ortega
św. ks. Atilano Cruz Alvarado
św. ks. Augustyn Caloca Cortés
św. ks. Dawid Galván Bermúdez →
św. ks. January Sánchez Delgadillo
św. ks. Jesus Méndez Montoya
św. ks. Józef Isabel Flores Varela
św. ks. Józef Maria Robles Hurtado
św. ks. Juliusz Álvarez Mendoza
św. ks. Justyn Orona Madrigal
św. ks. Krzysztof Magellanes Jara
św. Manuel Morales
św. ks. Margarito Flores García
św. ks. Mateusz Correa Magallanes
św. ks. Michał de la Mora y de la Mora
św. ks. Piotr de Jesús Maldonado Lucero
św. ks. Piotr Esqqueda Ramirírez
św. ks. Rodryk Aguilar Alemán
św. ks. Roman Adame Rosales
św. ks. Saba Reyes Salazar
św. Salwator Lara Puente
św. ks. Toribio Romo Gonzalez
św. ks. Trankwilin Ubiarco Robles
© 2000–2021 barbara Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved Strona nie zawiera cookies