O Zachariaszu wiemy bardzo niewiele, tyle ile podaje Ewangelia wg św. Łukasza. Był kapłanem, pochodził z rodu Abiasza. Według tradycji mieszkał w miejscowości Ain Karin, oddalonej o 7 km od Jerozolimy. Chociaż oboje z Elżbietą byli już w podeszłych latach, nie mieli dziecka, ponieważ Elżbieta była bezpłodna. Kiedy pewnego razu jego oddział pełnił służbę kapłańską w świątyni jerozolimskiej i jemu przypadł los, żeby wejść do przybytku Pańskiego, ukazał mu się anioł Pański i powiedział, że urodzi mu się syn, któremu ma dać na imię Jan, i który już w łonie matki napełniony będzie Duchem Świętym. A ponieważ Zachariasz nie uwierzył słowom anioła, ponieważ oboje z żoną byli już starzy, anioł poraził go niemotą aż do dnia, w którym jego słowa miały się spełnić. Kiedy Elżbieta już urodziła, a krewni i sąsiedzi chcieli dać chłopcu imię Zachariasza, Elżbieta powiedziała, że ma się nazywać Jan. Oni dziwiąc się bardzo, zwrócili się do Zachariasza, który napisał na tabliczce, że imię dziecka ma być Jan. Wtedy odzyskał mowę.

O dalszych losach Zachariasza nie wiemy nic. Natomiast ciało jego, „cudownie”” odnalezione 11 lutego 415 roku, przewieziono do Konstantynopola, gdzie ku jego czci wystawiono bazylikę. W Rzymie, w Bazylice Laterańskiej, ma się podobno znajdować głowa św. Zachariasza. Ciało zaś pokazują w Wenecji, w kościele św. Zachariasza, niedaleko bazyliki św. Marka.

Wspomnienie św. Zachariasza było obchodzone 5 listopada, najnowsze martyrologium przeniosło je na 23 września.

Imię Zachariasz, z hebrajskiego Zekkarjah, znaczy „Bóg pamięta”. W Polsce imię to jest rzadko spotykane, ale dosyć popularne w Ameryce Północnej.